Tunnel

De gouden zon schijnt in een veld van azuur
De zoete geur van zomer hangt als een deken om me heen
Ik voel me me afglijden in een spiraal van wanhoop
Een afgrond waar ik niet uit kan klimmen
Ik zie alleen een tunnel koud en donker
Zich in bochten wringend in een poging mij langer vast te houden
Er moet toch een eind in zicht zijn
Wat als het licht aan het eind van de tunnel gedoofd is
Dit bericht is geplaatst in Poëzie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Blue Captcha Image
Refresh

*