Verborgen liefde

In het licht van zijn koplamp kon Henk haar benen onder haar korte rokje zien. Ze had haar rode schoenen met hakken aan. Hij kende ze allemaal. De zwarte laarzen, haar Nike gympen die ze onder haar grijze joggingbroek droeg, en gister had ze nog slippers gekocht op de markt. Maar de rode vond hij het mooist. Hij had thuis een muur vol met foto’s van haar in die schoenen.
Al zes maanden kende hij haar nu. Nee, ze hadden nooit gesproken, maar toch wist hij alles van haar.
De eerste keer dat hij haar zag staat nog vers in zijn geheugen.
Bij de Albert Heijn in de rij voor de kassa, stond ze voor hem. Haar lange blonde haar rook naar een veld vol bloemen, en toen ze omkeek om hem het bordje met “volgende klant” te geven schonk ze hem een stralende lach waar zijn maag een sprongetje van maakte.
Onopvallend was Henk haar naar huis gevolgd. Ze woonde in een flat, en door het raam kon hij zien uit welke brievenbus ze haar post haalde. Toen ze de lift instapte keek hij op welk nummer ze woonde, en zocht bij de belknoppen naar haar naam.
Daar stond het: “1148 – Vera Janssen”
Snel liep hij naar buiten en keek omhoog. Op de zevende etage zag hij Vera (hij genoot van het uitspreken van haar naam) uit de lift komen. Ze liep over de galerij, haar vuurrode jas was eenvoudig te volgen, en voor de derde deur bleef ze staan terwijl naar haar sleutels zocht. Henk wachtte nog even tot ze binnen was, om daarna snel in zijn auto naar huis te rijden.
Koortsachtig zocht hij op Google, Facebook en Twitter naar Vera Janssen. Al snel had hij haar gevonden.
Vera Janssen, 23 jaar en vrijgezel. Henk kon wel juichen!
Hij haalde al haar foto’s van Facebook en bewaarde ze op zijn computer. De mooiste stelde hij in als achtergrond. Uren kon Henk naar die foto kijken. Vera stond tegen een boom geleund, de zon zette haar blonde haar in een gouden gloed. Haar borsten tekenden zich duidelijk af onder haar trui.
Elke dag zat Henk in zijn auto voor haar flat te wachten, zijn nieuwe Nikon camera naast hem. Met de telelens erop leek het of hij haar aan kon raken. Zijn handen betasten haar gezicht, gingen via haar schouders naar haar borsten die stevig aanvoelden. Hij schrok op uit zijn dagdroom toen hij Vera naar buiten zag komen. Vlug pakte Henk zijn camera en nam snel 5 foto’s op het moment dat ze beneden de lift uit kwam. Henk wist wat komen ging. Ze zou in haar blauwe Mini stappen, nog even haar make-up bijwerken en dan op weg gaan naar de school waar ze les gaf. Het was een vast ritueel geworden. Tien minuten nadat ze was weggereden stapte hij uit, en liep hij ogenschijnlijk rustig naar de lift. Hij drukte op het knopje voor de zevende verdieping. Even keek hij om zich heen en genoot van het uitzicht. Hij ging naar rechts en bij de derde deur stond hij stil. Uit zijn zak haalde Henk een sleutel en opende hij de deur. Snel glipte hij naar binnen en sloot de deur achter zich.
“Ik ben thuis” riep hij in gedachte. In het begin ging het anders. Voor 50 euro had hij op internet een Pickgun besteld, een apparaat om sloten open te maken, en zo ging hij naar binnen. De vierde dag had hij in de keukenla de sleutel van de voordeur gevonden. Trillend was hij naar de schoenmaker gegaan en had een exemplaar bij besteld. Vera’s huis was hem nu bijna vertrouwder dan zijn eigen huis.
Zoals elke dag dwaalde hij eerst door de flat en nam elk detail in zich op. Hij zag dat ze eindelijk de fotolijst had opgehangen. Deze stond al twee weken tegen de muur aan.
Als gewoonlijk was in de slaapkamer het bed niet opgemaakt. Soms ging hij erin liggen en trok zich af, fantaserend dat ze naast hem lag, en dat de hand die hij voelde van haar was. Hij veegde zich dan schoon met een slipje uit haar kast.
In de woonkamer pakte hij zijn computer en wat mappen die hij van kantoor had meegenomen en ging aan het werk. Hij wist dat ze op dinsdag om vijf uur thuis kwam, dus moest hij op tijd weer weg.
Henk was nog geen uur aan het werk toen hij een sleutel in de deur hoorde. Verschrikt stond hij op en verschuilde zich achter de kamerdeur. De voordeur viel met een knal in het slot. “Verdomme!”, hoorde hij Vera zeggen. Met haar handen vol kwam ze de woonkamer binnen.
“Dag Vera.” zei Henk, terwijl zijn hand haar mond bedekte. ”Wat ben je vroeg thuis vandaag”
Trillend van angst stond Vera stil. Alle papieren waren uit haar handen op de grond gevallen.
“Ik ben blij dat ik je eindelijk vast kan houden” Henks stem klonk hees in haar oor. In paniek gleden haar ogen door de kamer. Op de tafel stond een zware kandelaar. Als ze die te pakken kon krijgen, kon ze haar belager misschien buiten westen slaan. Ze probeerde zich lost te worstelen, maar hij had haar zo stevig vast, het leek wel of ze fijn geperst werd.
Henk had zijn hand om haar borst gelegd. Genietend sloot hij even zijn ogen. Ze was net zo zacht als hij zich had voorgesteld.
Snel trok hij Vera mee naar de badkamer. Van een washandje maakte hij een prop en stopte het in haar mond. Met een handdoek knoopte hij het vast. Toen voelde hij haar riem. Met een hand maakte hij hem los en trok hem uit haar broek. Op dat moment schopte Vera hard tegen zijn scheenbeen aan. De tranen sprongen in zijn ogen. Met een hand kneep hij haar keel dicht.
“Vuile slet”, beet hij haar toe “ Doe dat nog een keer en ik sla je met je kop tegen de muur!”
Henk sleurde Vera de woonkamer in en kwakte haar op een stoel. Met haar riem bond hij haar armen achter haar rug. Met haar afgezakte broek bond hij haar benen aan de stoelpoten vast.
Hijgend keek Henk op Vera neer.
“Je moet me niet schoppen. Als je dat doet zit er niets anders op dan dat ik je moet straffen, en dat wil je toch niet?”
Angstig keek Vera hem aan. Op school had ze zich niet lekker gevoeld, en was door haar collega’s naar huis gestuurd. In twee seconden was haar veilige leven nu op zijn kop gezet. Die prop in haar mond benam haar zoveel adem dat ze er duizelig van werd. Met haar laatste krachten had ze die trap gegeven, maar behalve een tijdelijke voldoening had het haar niets opgeleverd. Nu zat ze half ontkleed  vastgebonden in haar eigen huis.
Henk ging tegenover Vera aan tafel zitten. Peinzend keek hij haar aan. Waarom was ze thuis gekomen, dacht hij vertwijfeld. Kijk haar nu eens zitten. Haar ogen zwart doorgelopen van de mascara, haar haar helemaal in de war. Opeens zag hij dat de knoopjes van haar blouse waren gesprongen. Dat moest zijn gebeurt toen ze zo stom was om hem te schoppen. Haar naakte huid glinsterde van het zweet, haar borsten slechts bedekt door een dun reepje stof. Dol van verlangen scheurde hij het laatste restje stof open. Ze was nog mooier dan hij zich had voorgesteld.
Vera zag de lust in zijn ogen en wist dat ze hem niet kon tegenhouden. “Vermoord me niet”, dacht ze smekend, toen ze zijn handen op haar lichaam voelde.
Plotseling viel Henk op zijn knieën, zijn hoofd vertwijfeld in zijn handen. “Wat ben ik aan het doen”, vroeg hij zich hard op af.
Hij keek Vera aan. “Ik hou van je” zei hij. “Al een half jaar, en nu heb je alles bedorven” In zijn kinderlijke fantasie zou op een dag Vera ook van hem houden, en zouden ze voor altijd bij elkaar blijven. Nu wist hij dat dit nooit meer mogelijk zou zijn.
Vera zag zijn blik verkillen. Een huivering trok langs haar rug.
Ze wist dat ze dit niet zou overleven.
Drie uur ’s nachts.
Vera lag op de koude grond in het bos, angstig afwachtend wat er komen zou. Haar aanvaller had haar een zwarte rok, rode pumps en een T-shirt aangetrokken. Toen had hij haar weer vastgebonden en in zijn auto waren ze naar het bos gereden. Een uur geleden was hij het bos in gelopen, maar nu kwam hij bezweet bij haar terug. “Sta op” siste hij, en trok haar ruw overeind. Voor de zoveelste keer probeerde ze te schreeuwen, maar de prop in haar mond smoorde elk geluid. Ze haalde weer uit met haar been, met als gevolg dat ze haar evenwicht verloor en met haar gezicht hard op de grond viel. Nu werd ze over de grond meegetrokken. Plots hielden ze stil. Ze zag een gat in de grond van twee meter diep, met een berg aarde ernaast. Dodelijk verschrikt keek ze haar belager aan. Hij zou toch niet……
Henk durfde Vera niet aan te kijken. Dit was niet wat hij wilde, maar hij kon niet meer terug. Hij pakte de schep op, en sloeg met alle kracht die hij bezat op het hoofd van Vera. Stil bleef ze liggen.
Henk maakte de riem om haar handen los, en trok haar naar de rand van de kuil. Een laatste zet en Vera viel als een zoutzak naar beneden. Met zijn laatste kracht begon hij de kuil dicht te gooien. Langzaam verdween Vera onder kilo’s zand.
Vermoeid strompelde Henk terug naar de auto. Trillend over zijn hele lichaam zat hij achter het stuur. Toen startte hij de auto en vastberaden reed terug naar de flat van Vera.
Hij opende haar voordeur en zonder op of om te kijken liep hij naar het balkon en sprong naar beneden.
Henk was dood op het moment dat zijn hoofd op de blauwe mini sloeg.
Tweehonderd kilometer verderop kwam langzaam een hand boven de grond. Om de pols was een riem gebonden.
Dit bericht is geplaatst in Korte verhalen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blue Captcha Image
Refresh

*