De Eiffeltoren

De Eiffeltoren is verdwenen
Haar plek is leeg, niets te zien
Midden in de nacht nam ze de benen
Weet u waar zij is misschien?
 
De burgemeester was in paniek
En belde de minister
Die riep: „in naam van de republiek!”
„Ik was er nog eergister”
 
„Er was met haar toen niets aan de hand”
Hij trok aan zijn witte baard
Toen zei hij: „Verwittig het ganse land!”
„En de koning, uiteraard”
 
De koning sloeg direct groot alarm
Frankrijk was in rep en roer
Calais tot Marseille kreeg het warm
Oh, kwam ze maar snel retour
 
Toen kreeg de burgemeester een brief
Van schrik schoot hij naar voren
Want als handtekening stond heel lief
“Groetjes, de Eiffeltoren”
 
Jaren stond zij daar al trots en fier
Maar steeds weer al die mensen
Het zat de Eiffeltoren tot hier
Ze begon vakantie te wensen
 
En op een warme zomerse nacht
Nam ze opeens een besluit
Ze had er lang over nagedacht
Zij moest er lekker tussenuit
 
Ze pakte haar spullen en vertrok
Zonder het te vertellen
Misschien kwam het als een grote schok
Ze zou ze nog wel bellen
 
In Rotterdam was men zeer verrast
Wat kwam de rust verstoren
Zomaar ineens naast de Euromast
Stond daar de Eiffeltoren
Dit bericht is geplaatst in Jeugd. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Blue Captcha Image
Refresh

*