Albert

Hij wist dat zijn laatste uur had geslagen. Albert schoot over de balustrade van de drieëntwintigste verdieping en maakte zich geen illusies. In de groene ogen van de vrouw wiens leven hij had helpen creëren las hij in het korte ogenblik dat ze oogcontact hadden een overweldigende paniek.


„Wat een ontzettend stomme manier om dood te gaan,” schoot het door zijn hoofd, terwijl zijn leven als een film voor zijn ogen voorbij kwam.
Lagere school, tweede klas. Albert zat rechts achteraan, alleen. Hij keek tegen de ruggen van zijn klasgenoten aan. Ach, dat maakte niet uit. Ze praatten toch niet met hem, en als ze wat zeiden was het een rot opmerking. Vlooienkip was het favoriete scheldwoord. Maar vandaag kon hem dat niks schelen. Vandaag, voor het eerst in zijn leven, kwam de juf recht op hem af. In haar hand hield ze de begeerde groene pen, alleen weggelegd voor diegene die de vorige les het netste geschreven had.
Albert kon zijn ogen niet geloven. Eindelijk was hij beter dan alle andere kinderen in zijn klas!
Terwijl hij de twintigste etage passeerde lag hij in de armen van zijn eerste vriendin. Negentien was hij, en smoor verliefd. De eerste keer seks beleefde hij met Femke. Zijn eerste vakantie zonder zijn ouders maar met haar.
Achttiende etage. Femke zag er prachtig uit in haar hagelwitte trouwjurk. Haar gezicht straalde, en Albert was nog steeds smoor verliefd. Het was een warme zomerdag, en op het grasveld stonden tafels met blauwe tafelkleden, de bruiloftsgasten lachten. De dag was volmaakt.
Vijftiende etage. In zijn armen lag het mooiste schepseltje wat hij ooit gezien had. Tien vingertjes, tien tenen, alles er op en er aan. Eva.
Elfde etage. Eva ging voor het eerst alleen op de fiets naar school. Trots reed ze de straat uit, haar groene ogen stralend van plezier, en haar blonde haar wapperend in de wind.
Achtste etage. Eva zag er even stralend uit in de hagelwitte trouwjurk als Femke vijfentwintig jaar eerder. Voor het altaar stond Dennis met een brede lach op zijn gezicht al te wachten. Albert bedacht, niet voor de eerste keer, dat Eva een goede keus had gemaakt.
Vijfde etage. Albert zat alleen aan de eettafel. Eva en Dennis waren met de kinderen naar huis. Vanavond zou hij voor het eerst in een leeg bed slapen.
Tweede etage. Hij had Eva gedag gezegd en wilde de galerij op stappen. Albert keek achterom naar Daniël die nog even naar opa zwaaide. Plots voelde hij hoe zijn evenwicht verloor doordat hij op een bal stapte. Hij voelde dat Eva nog probeerde hem vast te pakken, maar met de baby op haar arm lukte het haar niet. Voorover sloeg hij over de balustrade.
Eerste etage. Hij hoorde Eva schreeuwen. Toen werd het zwart.

Dit bericht is geplaatst in Korte verhalen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Blue Captcha Image
Refresh

*