Peter

Wat ik die dag gedaan heb zou ik niet precies meer weten.
Het was een zondag. Ik was zestien.
Ik denk dat ik de avond ervoor tv heb gekeken.
Het vaste weekend ritueel.
Op zondagochtend rommelen, en ’s middags naar de disco. Toegang was gratis, dus geld over om een drankje te kunnen kopen.
Ik weet wel dat ik die middag bij het oude winkelcentrum ben geweest.
Daar zag ik hem nog rijden. Mijn broer. Op zijn Kreidler.

 

Gek was Peter met dat ding. Zat er altijd aan te sleutelen. Soms ging het wel eens mis. Kwam hij opeens de schuur uit gestormd, had de werkbank vlam gevat. Gelukkig was het niet ernstig, en konden we er naderhand om lachen.
Ik heb mijn eerste rijles gehad op dat ding. Dat was geen succes. Ik reed eerst bijna een tuin in, en daarna Peter bijna omver.
Dat markeerde tevens het einde van mijn brommer carrière.

 

Daar reed hij. Over het parkeerterrein, en waarschijnlijk net bij zijn favoriete snackbar geweest. Kind aan huis was Peter daar. Het ging zo ver dat hij zijn eigen maaltijd klaarmaakte. Uitsmijter ham en kaas, alles mee gebakken in de pan.
En daarna weer verder. Op weg naar zijn tweede baan.
Werken deed hij veel. Door de weeks bij een oud-papierhandel, in het weekend bij de disco. Wat hij daar precies deed is mij nooit echt duidelijk geworden. Hij had het wel naar zijn zin.
Soms kwam ik hem tegen. Zoals die zondag avond toen ik naar huis ging.
Hij liep te keten met de portiers, die smekend aan mij vroegen of ik hem alsjeblieft mee naar huis wilde nemen. Als je alles van te voren zou weten…….

 

De volgende dag kwam het slechte nieuws. Peter had nog wat mensen weggebracht op de brommer, en kreeg bij een kruising geen voorrang.
Bij het neerkomen raakte hij een paaltje. Hij overleed op weg naar het ziekenhuis.
Verbijsterd bleven wij achter.

 

 Ik weet nog dat ik niet thuis kon blijven. Elke dag zwierf ik over straat, op zoek naar rust die ik nergens vond. Ik bezocht pekken waarvan ik wist dat hij daar ook kwam, rende om de onrust kwijt te raken.

 

Thuis waren de voorbereidingen voor de begrafenis in volle gang.
Op een gegeven moment kwam de te draaien muziek ter sprake.
Een ding wist ik zeker. Er was één nummer dat absoluut gespeeld moest worden. Een aantal jaar daarvoor waren wij op zijn slaapkamer, en liet hij mij een nummer van Anita Ward horen.
Het eerste couplet ging als volgt:

 

“If I could feel that old feeling again,
The touch of your hand in mine
And if I could see that sweet smile,
It would bring back for awhile that old feeling again”

 

 

“Dit nummer wil ik op mijn begrafenis horen” vertelde hij me hierna.
Wat was ik blij dat ik dit onthouden had, blij dat Peter een wens had waar ik aan kon voldoen. Mijn persoonlijke laatste eerbetoon.

 

Een paar dagen later was het afscheid. Mijn zus en ik gingen samen naar binnen, om voor de laatste keer onze broer te zien.
Zijn krullen, zijn snor. Ik durfde hem niet aan te raken. Tot op de dag van vandaag heb ik daar spijt van.
Ook hebben we nog een afscheidsdienst gehad in de kerk. Gedaan door iemand die ons niet kende, zonder emotie. Hij kwam op als een acteur, deed zijn toneelstukje en verdween weer. Daar verdween mijn affiniteit met de katholieke kerk.

 

De dag van de begrafenis kwam, en mijn moeder vond dat we de kleren die we die dag droegen daarna weg mochten gooien. Ik droeg dus weloverwogen een broek die ik niet leuk meer vond.
De aula van het crematorium was afgeladen. De mensen moesten staan bij gebrek aan zitplaatsen.
Daar was ik blij om, maar het was leuker geweest als diezelfde mensen een maand eerder op zijn verjaardag waren gekomen. Peter was erg teleurgesteld dat bijna iedereen had afgebeld die dag.
Na de toespraken en de muziek langs de kist om gedag te zeggen, en dan naar een andere zaal om handjes te schudden.
Nog een laatste blik achterom, wetend dat hij daar lag.

 

Dag broer, ik denk nog elke dag aan je.
Dit bericht is geplaatst in Blog. Bookmark de permalink.

Één reactie op Peter

  1. Peter….

    Ik leerde Peter kennen via Jan-Paul bij “onze “disco,we waren daar kind aan huis.
    Hij was een lieve jongen,die ik meteen in mijn hart had gesloten.
    In mijn ogen een zacht aardige jongen,die de fietsenstalling bewaakte.
    En dat vol overgave deed,inderdaad met een grapje en geintje naar zijn collega’s toe.
    Op een gegeven moment kwamen we er voor uit dat we elkaar wel erg leuk vonden,
    en vroeg hij verkering aan mij,wat ik volmondig met ja beantwoorde!
    Trots vertelde hij het aan alle collega’s die het maar wilde horen!
    En zei dat ie het thuis ook gauw wilde vertellen!
    Maar dat ie dacht dat het wel een beetje moeilijk was omdat ik eerst met zijn broer ging!
    Aan het eind van die zondagavond zijn we samen naar mijn ouderlijk huis gegaan,ik moest op tijd thuis zijn en hij wou me niet alleen naar huis laten gaan, onderweg vertelde hij een heleboel, over zijn jeugd, de thuissituatie,dat hij moeite had met het uit elkaar gaan van zijn ouders,soms in botsing lag met zijn moeder,
    en dat hij een leuke zus en broer had!
    Hij had me met de sprinter naar huis gebracht,en ging terug naar de disco om zijn brommer op te halen,nadat we afscheid hadden genomen,met de belofte om elkaar de volgende dag weer te zien….
    Ik kreeg de volgende dag van mijn vriendin een telefoontje dat de broer van een jongen bij haar op school was verongelukt,en over hem had ik het vaak die kon ik toch?
    Ik dacht dat ik gek werd en heb naar de moeder van Peter gelijk gebeld want ik wou het niet geloven….
    helaas was het waar….
    Hoe ik de eerste dagen ben doorgekomen heel vaag,ik had examens op school en voor mij hoefde het niet meer,maar ergens zei een stemmetje in mij je moet door,
    je moet er voor gaan….Peter zou dat ook zo gewild hebben.
    met regelmaat denk ik nog aan Peter,ook al is het al 28 jaar geleden gebeurt…
    er zal altijd een stukje van mijn hart voor hem blijven…
    Ook al hebben we maar kort wat gehad samen, ik had het niet willen missen.

    lieverd,dank je wel voor al je liefde,
    xxx Antoinette.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Blue Captcha Image
Refresh

*